نویسنده : زهره ; ساعت ۱٠:٥٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳۸٤

اين قدر وقت بود که اينجا نيومده بودم که داشت کم کم يادم ميرفت وبلاگی هم دارم اما حالابعد مدتها هم که اومدم نمی تونم هيچی بگم دلم ميخواد تا ابد سکوت کنم اما من اينجام و بايد حرف بزنم پس اين جمله رو که به نظرم خيلی جالب اومد ميگم و زحمت کم :

کسی که خوابه رو ميشه بيدار کرد
اما کسی که خودش رو به خواب ميزنه هرگز !

تا بعد......